seni tanıdım..seninle birlikte hayatın güzelliklerini,çilelerini,özlemini,hasretini,ızdırabını tanıdım..beni büyüten ise senin umudun we hasretindi..belki çok güldüm çok eglendim..bilinmez ki benim yüreğim her gece sızlar,bilinmez ki gözlerimden yaş deil kan damlar,bilinmez ki hayallerin beni tatmin etmez,gam keder çekilmez..wurma yüreğimi dağa taşa wurma..al canımı ceylan gözlüm..ruhum senin bedenim kara toprağın olsun..yeter ki olsun,artık bitsin bu kahpe kader..anladım ki gül yüzlüm bu dünyada yoktur yerim..al şu canımıda senin sewdanın uğruna dünyadan göç edeyim..hayatım bir gül gibi açıldı seni görüşümle,şimdi ise solmuş bir gülün son yaprağında yaşıyorum..gülü seven dikenine katlanır elbet..ben her zaman herkes'ten farklı oldum ceylan gözlüm..ben gülleri sevemedim,bana karanfiller uzatın..

insanlar nie yaşarlar..nie hep aynı son nie ölüm..aslında son başlangıçta belli..hayata hep ağlayarak başlar insan..doğduğuna değil,hayata geldiğine ağlar..kimisi ömrünü birilerine adar,hayattan onunla zevk alır,belkide hayatını zehir eder kendine..peki ya ömrünü birilerine adamayan diye zevk alamaz yada niye o zevk alır..işte hayatın anlamsız yanı..bu tıpkı kör bir insanın lale ile gülü ayırt edebilmesi gibidir..hayata karşı insanların gözleri hep kördür..hayatın öylesine acımasız bir yanı vardı ki..kimse inkar edemez..güzellikler,hayranlıklar,mutluluklar hep kısa sürer..hayata hesap soramazsın..bu yaşamının karşı konulmaz engellenemez kuralı,varoluşudur..